Gastblog #3: Op Kantoor

Het woord energie spellen we in Nederland met I en een E aan het eind. In Frankrijk spellen ze hetzelfde woord eigenlijk op dezelfde manier. Het is dus best gek dat die gasten van ‘Je Suis’ het woord energie als e-n-e-r-g-y spellen. Maar misschien zijn ze ook een beetje gek. Heeft u weleens gehoord van Je Suis Energy? Dat zijn die jongens die te huren zijn voor een leuk interactief feestje. Één groot circus. Het is allemaal ook zo lekker in-your-face. Die gasten zijn ook zó verschrikkelijk enthousiast. Voor mijzelf staat ‘Je Suis’ voor een groep vrienden die groteske dingen bedenken. Je weet wel… gekke dingen. Dat soort dingen werden vroeger bedacht in het café. Ons nachtelijke kantoor. Tegenwoordig hebben die gasten daar een heus kantoor voor.

Ik heb weleens een verhaal gehoord van iemand die ‘Je Suis’ had geboekt. Die gast werd the-day-after wakker met allemaal confetti tussen zijn reet. Die lul staat nu nog steeds de glitters uit zijn zeehondjesleren bank te poetsen. Misschien kent u de jongens beter van dat motiverende geschreeuw langs de kant van één of andere halve marathon. Dat is toch best gek? In mijn belevingswereld is er niemand die graag broodnuchter langs een stuk asfalt staat in een strakke speedo gespannen over een legging gecombineerd met een totaal-niet-matchende tanktop. Het is voor mij dan ook een raadsel dat voorbij rennende mensen hier positieve energie uit putten. En toch gebeurt het. Dat is toch mooi?

Ikzelf ben niet zo van het springen, rennen of motiveren van mensen. Ik trek ook niet snel een gek pakje aan. Het is dan ook dat de jongens van ‘Je Suis’ mij nooit vragen om mee te doen. Waarom vraagt u zich af? Jullie zijn toch vrienden? Vrienden doen toch alles voor elkaar? Wij zijn inderdaad vrienden, maar dat heeft u nog niet uit dit stukje kunnen halen. Het zijn daarom om die reden belachelijke vragen, beetje uit de lucht gegrepen ook. Toch is daar simpel antwoord op te geven. Vrienden dringen elkaar niets op. Ik houd niet zo van die opgedrongen energie en dat zou een vriend weten. Daarom dus.

Ik probeer nu schijnheilig timide over te komen. Het is allemaal een beetje gebaseerd op gebakken lucht. Ik tover mijzelf weleens op zo’n ‘Je Suis’-feestje om in een soort van omgekeerde Klaas Vaak. Ik huppel dan wat rond en blaas wat elvenstof over de avond.

Op zo’n moment wil ik weleens onbedoeld mijn dekking laten zakken en juist dan maken vrienden misbruik van elkaar. Dat is de reden dat ik weleens gespot ben bij een ‘hokje’ van ‘Je Suis Energy’… In een badjas… Mogelijk met een kekke bandana om mijn hoofd… Schreeuwend: “Karaoke?! Karaoke? Jazeker…. Godverdomme Karaoke!”

Ik wil weer terugkomen op het woord energie. Dit wilde ik namelijk mijn hoofdonderwerp laten zijn tijdens mijn eerste blog op deze website. Energie gecombineerd met vriendschap, want dat zijn de twee zwemvleugels waar ‘Je Suis Energy’ naar mijn mening op drijft. En vriendschap is het zwembandje waar mijn wereld op drijft. En daar haal ik dan weer met mijn energie uit. Vroeger was het café het kantoor. In tegenstelling tot een heus kantoor. De cafés in Haarlem zijn de bronnen waar  veel van alle ideeën ontstaan. Ideeën voor misschien wel een ‘Je Suis’-concept, maar ook plannen om bijvoorbeeld ergens op een bankje in een hofje te schijten. Kattenkwaad, u kent het wel.

Daar haal ik eigenlijk mijn energie uit. En tijdens die avonden café kom ik dus altijd wel die jongens van ‘Je Suis’ tegen…. Weekend in en weekend uit.

Soms wordt mij weleens gevraagd of ik die avonden op kantoor… café niet zat word. Daar sta ik eigenlijk nooit bij stil. Nou, heel soms dan.

Ooit stond ik met één van die malloten van ‘Je Suis’ in de hoek van het café. Hij keek mij opeens erg serieus aan en nam een slok van zijn bier. Zijn gezicht zat verstopt achter het klitterige en plakkerige haar. Nat van het bier, dat elke keer als hij een slok nam onderdompelde in zijn vaas pils. Met een pluk haar half in zijn waffel sprak hij mij streng toe: “Kijk Goof… Ik bedoel….” Hij nam nog een slok van zijn bier. Redelijk agressief zette hij het glas van zijn mond. Een klein beetje veel bier sloeg tegen mijn voorhoofd. “Elke week he? Tot laat in de nacht he? Ik denk soms weleens…. Waarom komen wij nou met ze alle…. Waarom komen wij nu weer bij elkaar? Elk weekend is het eigenlijk hetzelfde liedje. We drinken samen hetzelfde bier, met dezelfde mensen en in dezelfde cafés,” zei hij met een clichématig hikje op het eind. “Soms denk ik weleens bij mezelf… Waarom?!” De laatste klank veranderde van een soort brul naar een lach van een klein mongoloïde meisje. Zo’n ‘hi-hi-hi’ met een kleine lief stottertje erin.

“Omdat het stiekem best wel leuk blijft.’

Daar houden we ons dan maar aan vast. Het moet namelijk wel leuk blijven op het kantoor. Al is het tegenwoordig vaker een heus kantoor.

Je Suis Govert
Je Suis Energy